Van zwarte beren tot koekoeken, diverse dieren bieden natuurlijke en milieuvriendelijke oplossingen voor de bestrijding van ongewenste insecten.
Lang voordat er chemicaliën en sprays, citronellakaarsen en DEET bestonden, voorzag de natuur al in natuurlijke vijanden van alle meest irritante wezens van de mensheid. Vleermuizen voeden zich met bijtende vliegen, kikkers met muggen en zwaluwen met wespen.
Kikkers en padden kunnen zelfs zoveel muggen eten dat een onderzoek uit 2022 een toename van malaria-gevallen bij mensen in delen van Midden-Amerika aantoonde als gevolg van uitbraken van amfibieziekten. Andere studies laten zien dat sommige vleermuizen tot wel duizend muggen per uur kunnen eten. (Ontdek waarom vleermuizen de ware superhelden van de natuur zijn.)
"De meeste soorten worden goed onder controle gehouden door natuurlijke vijanden," aldus Douglas Tallamy, TA Baker hoogleraar landbouw aan de Universiteit van Delaware.
Hoewel deze bekende vormen van ongediertebestrijding veel aandacht krijgen, besteden veel andere dieren hun dagen en nachten aan het zoeken naar en verorberen van zomerinsecten, waarbij sommige dieren in sommige gevallen gespecialiseerde vaardigheden ontwikkelen om hun prooi te verslinden. Hier zijn enkele van de grappigste voorbeelden.
Winnie de Poeh is dol op honing, maar als een echte beer een bijenkorf opgraaft, zoekt hij niet naar kleverige, zoete suiker, maar naar zachte, witte larven.
Hoewel Amerikaanse zwarte beren opportunistisch zijn en vrijwel alles eten, van menselijk afval tot zonnebloemvelden en af en toe een reekalfje, specialiseren ze zich soms in insecten, waaronder invasieve wespensoorten zoals de gele wesp.
"Ze jagen op larven," zei David Garshelis, voorzitter van de berenspecialistengroep van de Internationale Unie voor Natuurbehoud (IUCN). "Ik heb ze nesten zien uitgraven en vervolgens gestoken zien worden, net als wij," en daarna gewoon verder zien eten. (Lees meer over het herstel van de zwarte berenpopulatie in Noord-Amerika.)
In sommige gebieden van Noord-Amerika wachten zwarte beren tot de bessen rijp zijn, terwijl de alleseters hun gewicht op peil houden en zelfs bijna al hun vetreserves opbouwen door eiwitrijke mieren zoals gele mieren te eten.
Sommige muggensoorten, zoals Toxorhynchites rutilus septentrionalis, die voorkomen in het zuidoosten van de Verenigde Staten, leven van het eten van andere muggen. De larven van T. septentrionalis leven in stilstaand water, zoals boomholtes, en eten andere, kleinere muggenlarven, waaronder soorten die ziekten bij mensen overdragen. In het laboratorium kan één T. septentrionalis-larve 20 tot 50 andere muggenlarven per dag doden.
Interessant genoeg, volgens een onderzoek uit 2022, zijn deze larven zogenaamde 'overtollige moordenaars' die hun slachtoffers doden maar ze niet opeten.
"Als gedwongen doden op natuurlijke wijze plaatsvindt, kan dit de effectiviteit van Toxoplasma gondii bij de bestrijding van bloedzuigende muggen vergroten," schrijven de auteurs.
Voor veel vogels is er niets lekkerder dan duizenden rupsen, tenzij die rupsen bedekt zijn met stekende haartjes die je ingewanden irriteren. Maar niet voor de Noord-Amerikaanse geelsnavelkoekoek.
Deze relatief grote vogel met een felgele snavel kan rupsen inslikken, waarbij hij periodiek de bekleding van zijn slokdarm en maag afstoot (waardoor darmen ontstaan die lijken op de uitwerpselen van een uil) en vervolgens weer helemaal opnieuw begint. (Kijk hoe de rups in een vlinder verandert.)
Hoewel soorten zoals de processierups en de herfstwebrups van oorsprong uit Noord-Amerika komen, nemen hun populaties periodiek toe, wat een onvoorstelbaar feestmaal oplevert voor de geelsnavelkoekoek. Sommige studies suggereren zelfs dat ze tot wel honderden rupsen tegelijk kunnen eten.
Geen van beide soorten rupsen is bijzonder schadelijk voor planten of mensen, maar ze vormen een waardevolle voedselbron voor vogels, die vervolgens weer veel andere insecten eten.
Als je een felrode oostelijke salamander langs een pad in het oosten van de Verenigde Staten ziet rennen, fluister dan "dankjewel".
Deze langlevende salamanders, waarvan vele wel 12 tot 15 jaar oud kunnen worden, voeden zich met ziekteverwekkende muggen in alle stadia van hun leven, van larve tot volwassen insect.
JJ Apodaca, directeur van de Amphibian and Reptile Conservancy, kon niet precies zeggen hoeveel muggenlarven de oostelijke salamander per dag eet, maar de dieren hebben een enorme eetlust en zijn talrijk genoeg om een aanzienlijke impact te hebben op de muggenpopulatie.
De zomertangare is misschien wel prachtig met zijn schitterende rode lijf, maar dat biedt weinig troost aan de wesp die de tangare door de lucht slingert, mee terugneemt naar de boom en op een tak doodslaat.
Zomertangara's leven in het zuiden van de Verenigde Staten en migreren elk jaar naar Zuid-Amerika, waar ze zich voornamelijk voeden met insecten. Maar in tegenstelling tot de meeste andere vogels, zijn zomertangara's gespecialiseerd in het jagen op bijen en wespen.
Om te voorkomen dat ze gestoken worden, vangen ze de wespachtige insecten in de lucht en vegen ze, nadat ze gedood zijn, de angel af aan boomtakken voordat ze de insecten opeten, aldus het Cornell Lab of Ornithology.
Tallamy zei dat er weliswaar veel verschillende natuurlijke methoden voor ongediertebestrijding bestaan, maar dat "de hardhandige aanpak van de mens die diversiteit vernietigt."
In veel gevallen kunnen menselijke invloeden, zoals habitatverlies, klimaatverandering en vervuiling, natuurlijke roofdieren zoals vogels en andere organismen schaden.
"We kunnen niet op deze planeet leven door insecten te doden," zei Tallamy. "Het zijn de kleine dingen die de wereld beheersen. Dus we kunnen ons richten op hoe we dingen die niet normaal zijn, kunnen beheersen."
Copyright © 1996–2015 National Geographic Society. Copyright © 2015-2024 National Geographic Partners, LLC. Alle rechten voorbehouden.
Geplaatst op: 24 juni 2024