De meeste wilde dieren zouden vluchten bij het horen van de stem van een potentiële jager die door de dichte struikgewassen van theebomen klinkt. Maar in het zuidelijke deel van de staat toonden de invasieve wilde zwijnen en herten geen angst voor wie of wat deze indringers waren.
De wilde zwijnen waren heel dichtbij; we konden ze ruiken, hun gegrom horen en soms zelfs het geluid van brekende takken dat door de ravijnen echode. Maar zonder warmtebeeldcamera zou het vrijwel onmogelijk zijn geweest om deze dieren, die als plaagdieren worden beschouwd, op een van de warmste dagen van het jaar te spotten.
"Er zijn overal rond de dammen hertenpootafdrukken te zien. Lange tijd was er maar weinig vee op dit land, en de 90 hectare (220 acres) waren erg droog," aldus boer Leonard Sanders uit Tindell.
Twintig jaar lang was de stuwdam bij de Queanbine-rivier niet gebruikt voor begrazing, maar door een hevige droogte zag meneer Sanders de dam bijna droogvallen, waardoor de druk op wilde herten, wilde zwijnen en kangoeroes toenam.
Hij zei: "Historisch gezien bevatten deze dammen veel water, maar nu staan ze duidelijk droog. Ja, we hebben een droog seizoen gehad, maar dat komt doordat dieren dat water dronken."
"Deze reservoirs zijn ontworpen om branden te bestrijden, water te leveren aan vee en zelfs om land te irrigeren wanneer nodig, maar ze zijn feitelijk leeg, wat duidelijk aantoont hoeveel water er door de wilde dieren in het gebied wordt verbruikt."
De heer Sanders zei dat het onmogelijk was geworden om de ranch te herstellen en productief te maken sinds hij er ruim een jaar geleden permanent was gaan wonen.
"Omdat er zoveel herten en kangoeroes in de velden grazen, is er geen gras meer over. En elke keer als het hard regent, komen er wilde zwijnen die het land verwoesten," zei hij.
“We kunnen de bodem niet weer tot leven wekken. Als je naar buiten gaat en 30 paar ogen naar een weiland ziet staren, wil je het met rust laten, maar dat kan niet.”
Met slechts drie Galloway-koeien en één stier op ruim 90 hectare land was het voorbereiden van weiland dat spoedig door ongedierte zou worden verwoest een enorme uitdaging.
De heer Sanders zei: "Regeneratieve landbouw is sterk afhankelijk van rotatiebegrazing, maar de mogelijkheden zijn beperkt. Als je vee op een weiland zet en vervolgens komen kangoeroes, herten en wilde zwijnen uit de hele omgeving het vee opeten, is dat dan geen verspilling van moeite?"
“Elke centimeter vruchtbare grond is verwoest, en al deze verwoesting komt van één plek – uit een door de staat beschermd gebied.”
De heer Sanders zei dat de bestrijdingsmaatregelen in het aangrenzende gebied, dat onder de jurisdictie van NSW National Parks and Wildlife valt, minimaal zijn, met ongeveer één keer per jaar luchtverjaging en lokprogramma's eveneens zeer sporadisch.
Hij zei: "Ze zouden echt met de landeigenaren moeten overleggen, maar nationale parken doen dat niet. Ze doen gewoon hun eigen ding en trekken zich niets aan van anderen."
“Het loste alleen het probleem in dat kleine gebied op, maar niet het probleem dat zich naar andere plaatsen heeft verspreid. Ik weet niet wat de oplossing is.”
De heer Sanders zei dat de risico's die gepaard gaan met het inschakelen van particuliere jagers het probleem alleen maar zouden verergeren, variërend van aansprakelijkheidskwesties tot veiligheidsproblemen in uitgestrekte, ruige gebieden.
"Iedereen wil het probleem oplossen, maar je moet heel voorzichtig zijn met wie je om hulp vraagt," zei hij.
"Je laat één persoon binnen, en dan komen ze naar buiten met hun vrienden, en de vrienden van hun vrienden komen ook naar buiten. Plotseling komen er veel te veel mensen naar buiten."
In het nationale park zijn stropers gesignaleerd, waaronder illegale jagers met geweren en jachthonden. Sommige stropers zijn zelfs de openbare weg overgestoken om op privéboerderijen te jagen.
De heer Sanders zei: "Wat zorgwekkend is, is dat we vaak geïsoleerde schoten horen, maar niet weten waar ze vandaan komen."
“Het hoort allemaal bij het beheer van de natuur. Als de overheid beter zou meewerken, zouden mensen deze particuliere jagers niet zo vaak laten jagen, want het probleem zou in principe opgelost kunnen worden.”
Een woordvoerder van het ministerie van Klimaatverandering, Energie, Milieu en Water van New South Wales (dat de nationale parken in de staat beheert) zei dat er recent meer dan 2.803 wilde dieren zijn doodgeschoten in het zuidelijke deel van de nationale parken van New South Wales, waaronder in beschermde gebieden in de buurt van het eigendom van de heer Reynolds.
"In 2024-2025 hebben de National Park Service en de Wildlife Service 2.803 wilde dieren vanuit de lucht gevangen, waaronder 2.123 herten en 429 wilde zwijnen," aldus het rapport.
De National Parks and Wildlife Service (NPWS) van New South Wales voert aan het einde van elke zomer een programma uit voor monitoring vanuit de lucht, voornamelijk om herten, wilde zwijnen en verwilderde geiten te bestrijden. NPWS voert indien nodig ook seizoensgebonden monitoringprogramma's op de grond uit om de populaties wilde zwijnen in deze beschermde gebieden te beheren.
Een woordvoerder van de dienst zei dat de National Parks and Wildlife Service regelmatig samenwerkt met aangrenzende landeigenaren en lokale landbeheerinstanties om plaagdieren te bestrijden.
"De National Parks and Wildlife Service zal blijven samenwerken met lokale gemeenschappen aan interregionale programma's voor plaagdierbestrijding, en hen onder meer op de hoogte houden van toekomstige plannen voor plaagdierbestrijding," aldus de verklaring.
"De Nationale Dienst voor Parken en Natuurbeheer werkt samen met buurlanden, landbeheerders, het Ministerie van Primaire Industrieën en Regionale Ontwikkeling en nationale coördinerende instanties om de flora en fauna op particulier terrein te beheren."
Eliza is a journalist based in the border region between New South Wales and the Australian Capital Territory, covering the Southern Highlands, Monaro, and the South Coast. She previously worked in the Australian Broadcasting Corporation (ABC) North Coast bureau and as a rural correspondent for The Guardian Australia. She can be reached at eliza.spencer@theland.com.au.
Eliza is a journalist based in the border region between New South Wales and the Australian Capital Territory, covering the Southern Highlands, Monaro, and the South Coast. She previously worked in the Australian Broadcasting Corporation (ABC) North Coast bureau and as a rural correspondent for The Guardian Australia. She can be reached at eliza.spencer@theland.com.au.
Geplaatst op: 12 januari 2026